هرگزت در دل نیاید کاین پریشان روزگار

سیل غم هر چند افزون شد، ز جا هرگز نشد

نی همین دل یافتست از کعبه عشقت صفا

هر چه در این چشمه شستم بی صفا هرگز نشد

شرمسار از یک نگاه آشنا هرگز نشد

بس که این درد از من و دل دشمن آسایش است

صد مرض به گشت مجنون را ، شفا هرگز نشد