سیل غم هر چند افزون شد، ز جا هرگز نشد

کام جانم درمیان آب و آتش حاضر است

هر که با همت برآید بینوا هرگز نشد

بنده تمکین دل گردم که در راه وفا

نی همین دل یافتست از کعبه عشقت صفا

هر چه در این چشمه شستم بی صفا هرگز نشد

هرگزت در دل نیاید کاین پریشان روزگار