ای بسا تقوی که گردانی فراموشی بود

ماند اندر چون مسیحا بوددر اعجاز دم

هر که او با آفتابش میل همدوشی بود

گر غرورت می دهد ره، تقوی میخانه گیر

تا نبندی لب، نگردد صاف، عرفی، ذائقه

باده پالای شراب راز، خاموشی بود