نسبت دل با خودم دیدم، بسی کم مایه بود

دل بشد فرزانه و عقل از فسون دلگیر شد

ملک شوقم را فریبت از پی تعمیر شد

بر جنون افزودمش تا قابل زنجیر شد

یافتم تعبیر رنگی چون به بالینم نشست

گر چه استغنای حسنش مانع تغییر شد