بر جنون افزودمش تا قابل زنجیر شد

دل بشد فرزانه و عقل از فسون دلگیر شد

ملک شوقم را فریبت از پی تعمیر شد

نسبت دل با خودم دیدم، بسی کم مایه بود

یافتم تعبیر رنگی چون به بالینم نشست

گر چه استغنای حسنش مانع تغییر شد

کیست تا گوید به شیرین کز هوای جلوه ات