به حیرتم که دل برهمن ز کف چون شد

امید من به محبت، زیاده، چون نشود؟

که دوش کوهکن، آرامگاه گلگون شد

ز بت نه گوشه چشمی، نه چین ابرویی

فغان ز طبع تو عرفی، مگو، بگو کز تو

طبیعتت سبب شهرت همایون شد