فغان ز طبع تو عرفی، مگو، بگو کز تو

که دوش کوهکن، آرامگاه گلگون شد

ز بت نه گوشه چشمی، نه چین ابرویی

به حیرتم که دل برهمن ز کف چون شد

طبیعتت سبب شهرت همایون شد