ساکن شدم در میانه دریاکنار شد

جز با گریستن مژه ای در جهان نبود

آن هم ز حرص مردم دیده ما ناگوار شد

هر چند دست و پا زدم، آشفته تر شدم

عرفی بسی ملاف که بر چرخ تاختم

مردی کنون بتاز که بختی سوار شد