جان برفت ای غم و همراه نرفتی، آری

دوش کز عشق تو، دل عیب سلامت می کرد

ناگوارایی غم، کار حلاوت می کرد

این گنه داشت که عمری به تو عادت می کرد

دوش کآئینه دل داشتمش پیش نظر

تاب دل بین که تماشای قیامت می کرد