آن که توفیق مرا برگ فراغت می داد

این گنه داشت که عمری به تو عادت می کرد

دوش کآئینه دل داشتمش پیش نظر

تاب دل بین که تماشای قیامت می کرد

کاش خون در دلم از درد قناعت می کرد

گر که مقصود دلم تلخ تر از زهر زیان بود

کی دعا دست در آغوش اجابت می کرد