گر که مقصود دلم تلخ تر از زهر زیان بود

تاب دل بین که تماشای قیامت می کرد

آن که توفیق مرا برگ فراغت می داد

کاش خون در دلم از درد قناعت می کرد

کی دعا دست در آغوش اجابت می کرد

گر نه دوشینه اجل بهر تو می مرد، چرا

کشتن خلق به ناز تو وصیت می کرد