گیسوی حور پریشانی ماتم بشناخت

کی دعا دست در آغوش اجابت می کرد

گر نه دوشینه اجل بهر تو می مرد، چرا

کشتن خلق به ناز تو وصیت می کرد

ورنه کی سنبل تر گلشن جنت می کرد

بعد مردن، به جهان شد، زر عرفی رایج

کاش در عین حیات این همه شهرت می کرد