چراغ بزم یقینم نه شمع اهل دلیل

همان به است که زاهد به درد دین میرد

اجل نیامده مردم، که خسته غم عشق

دو روز پیشتر از روز واپسین میرد

که از دمیدن افسون آن و این میرد

عبیر طره حورش غبار آئینه است

کسی که گرد ره دوست بر جبین میرد