عبیر طره حورش غبار آئینه است

دو روز پیشتر از روز واپسین میرد

چراغ بزم یقینم نه شمع اهل دلیل

که از دمیدن افسون آن و این میرد

کسی که گرد ره دوست بر جبین میرد

مزن ترانه تحسین به شعر من عرفی

که شمع طبع من از باد آفرین میرد