بال فرشته فرش کنم که بر او چکد

گر نیم قطره ز دهان سبو چکد

امید را بکش، به نهانی، که تا ابد

اشگ مصیبت از مژه آرزو چکد

بعد از هلاک گر بفشارند خاک من