بعد از هلاک گر بفشارند خاک من

بال فرشته فرش کنم که بر او چکد

امید را بکش، به نهانی، که تا ابد

اشگ مصیبت از مژه آرزو چکد

هم خون دل تراود و هم آبرو چکد

آن تشنگی به عشق فروشم که تا ابد

آب حیات از دم شمشیر او چکد