هم خون دل تراود و هم آبرو چکد

امید را بکش، به نهانی، که تا ابد

اشگ مصیبت از مژه آرزو چکد

بعد از هلاک گر بفشارند خاک من

آن تشنگی به عشق فروشم که تا ابد

آب حیات از دم شمشیر او چکد

عرفی درآ به نوحه که بسیار بی غمم