به ریشه دلشان می خلی و خاموشند

هزار شیشه تهی گشت و تنگ حوصله گان

هنوز بی خبر از ته پیاله دوشند

چه محنت آورد آن جمع را به ناله که تو

فغان ز عادت عرفی که تا تو دشمن جان

رهش زدی، ز دلش دوستان فراموشند