فغان ز عادت عرفی که تا تو دشمن جان

هنوز بی خبر از ته پیاله دوشند

چه محنت آورد آن جمع را به ناله که تو

به ریشه دلشان می خلی و خاموشند

رهش زدی، ز دلش دوستان فراموشند