دود دلم از چشم بداندیش نهان است

نتواندم از بوته غم پاک بر آورد

آن نشای شوخی که بر آورد گل از شاخ

چون لاله مرا با جگر چاک بر آورد

با آن که سر از روزن افلاک بر آورد

ذاتش هم خود روست، از آن غیرت معشوق

در بر رخ نظاره ادراک بر آورد