کاروانی جمع گردد، چون دو منزل طی شود

هر که را سیماب غفلت ریخت آسایش به گوش

کی دلش را چشم باز از نعره یا حی شود

گر دو رهرو متفق گردند در راه خطر

زاهد بیهوده گو را مانع از هذیان مشو

گوش کن تا بر سر دستان روم و ری شود

آن که جوید سربلندی از مصیبت های عشق