در مزرعه ما همه ناکشته درودند

اعداد یکی بود چه پنهان و چه پیدا

ما چشم گشودیم کزین صفر فزودند

از حاصل هستی به فناییم تسلی

تاراجگران هستی موهوم ز فرصت

توفیق یقینی که نداریم ربودند

زین شکل حبابی که نمود از دویی رنگ