تاراجگران هستی موهوم ز فرصت

ما چشم گشودیم کزین صفر فزودند

از حاصل هستی به فناییم تسلی

در مزرعه ما همه ناکشته درودند

توفیق یقینی که نداریم ربودند

زین شکل حبابی که نمود از دویی رنگ

گفتم به کجا گل کنم آیینه نمودند