رنگ می جام دگر بیرون مینا می زند

عاقبت شرم امل بر غفلت ما می زند

ربشه پردازی به خواب دانه ها پا می زند

شش جهت کیفیت اسرار دل گل کرده است

خانمان تنگی ندارد گر جنون دزد نفس

خودسری بر آتشت دامان صحرا می زند

تا کجا جمعیت دل نقش بندد آسمان