تا کجا جمعیت دل نقش بندد آسمان

رنگ می جام دگر بیرون مینا می زند

خانمان تنگی ندارد گر جنون دزد نفس

خودسری بر آتشت دامان صحرا می زند

عمرها شد خجلت گوهر به دریا می زند

از دماغ خاکساری هیچکس آگاه نیست

آبله در زیر پا جام ثریا می زند