عمرها شد خجلت گوهر به دریا می زند

خانمان تنگی ندارد گر جنون دزد نفس

خودسری بر آتشت دامان صحرا می زند

تا کجا جمعیت دل نقش بندد آسمان

از دماغ خاکساری هیچکس آگاه نیست

آبله در زیر پا جام ثریا می زند

همنوای عبرتی درکار دارد درد دل