از دماغ خاکساری هیچکس آگاه نیست

خودسری بر آتشت دامان صحرا می زند

تا کجا جمعیت دل نقش بندد آسمان

عمرها شد خجلت گوهر به دریا می زند

آبله در زیر پا جام ثریا می زند

همنوای عبرتی درکار دارد درد دل

ناله درکهسار بر هر سنگ خود را می زند