سر و گردن همه در دور شکم رفته فرو

تن پرستان که به این آب و نمک عیاشند

بی تکلف همه بالیدن نان و آشند

پر و خالی و سبک مغزتر از خشخاشند

ربط جمعیتشان وقف تغافل ز هم است

چشم اگر باز شود چون مژه ها می پاشند