آه ازبن نامه سیاهان که ز مشق من و ما

پر و خالی و سبک مغزتر از خشخاشند

ربط جمعیتشان وقف تغافل ز هم است

چشم اگر باز شود چون مژه ها می پاشند

تا دل آیینه راز است نفس نقاشند

گفتگو گر ندرد پرده ، کسی اینجا نیست

همه مضمون خیالی ز عبارت فاشند