بال شوقی مگراز نشئه به صهبا بخشند

حکم عشق است که تشریف تمنا بخشند

داغ این لاله ستانها به دل ما بخشند

نتوان تاخت به انداز دماغ مستان

بیدلان خرده ی جانی که نثار تو کنند

نم آبی که ندارند به دریا بخشند

چون می ازگرمی آن لعل به خون می غلتد