بیدلان خرده ی جانی که نثار تو کنند

داغ این لاله ستانها به دل ما بخشند

نتوان تاخت به انداز دماغ مستان

بال شوقی مگراز نشئه به صهبا بخشند

نم آبی که ندارند به دریا بخشند

چون می ازگرمی آن لعل به خون می غلتد

گرچه از شعله به یاقوت جگرها بخشند