که جگر خون شود و نشئه به صهبا بخشند

از نواهای یک آهنگ ازل هیچ مپرس

حکم سر دادن شوق ست اگر پا بخشند

آرزو داغ امیدیست خدایا مپسند

شسته می جوشد ازین بحرخط نسخه موج

جرم ما قابل آن نیست که فردا بخشند

بیدل آزادی من در قفس گمنامی ست