از نواهای یک آهنگ ازل هیچ مپرس

اثر آن به که به انفاس مسیحا بخشند

نقش نیرنگ دو عالم رقم لوح دل است

همه از ماست گر این آینه بر ما بخشند

حکم سر دادن شوق ست اگر پا بخشند

آرزو داغ امیدیست خدایا مپسند

که جگر خون شود و نشئه به صهبا بخشند