دلکی دارم و چشمی که کجا باز کنم

حیف فانوسی این شمع به محمل بخشند

تو و تمکین تغافل ، من و بی صبری درد

نه ترا یاد مروت نه مرا دل بخشند

کاش این آیینه را تاب مقابل بخشند

لاف هستی زده از مرگ شفاعت خواه است

این از آن جنس خطاهاست که مشکل بخشند