گر شوی مرکزپرگار حقیقت چوگهر

کاش این آیینه را تاب مقابل بخشند

لاف هستی زده از مرگ شفاعت خواه است

این از آن جنس خطاهاست که مشکل بخشند

در دل بحر همان راحت ساحل بخشند

رهروانیم ز ما راست نیاید آرام

پای خوابیده همان به که به منزل بخشند