در دل بحر همان راحت ساحل بخشند

لاف هستی زده از مرگ شفاعت خواه است

این از آن جنس خطاهاست که مشکل بخشند

گر شوی مرکزپرگار حقیقت چوگهر

رهروانیم ز ما راست نیاید آرام

پای خوابیده همان به که به منزل بخشند

نیست خون من از آن ننگ که در محشر شرم