خار پا با شوخی رفتار یکجا می کشند

رحم بر قارون سرشتان کن که از افسون حرص

این خران زیر زمین هم بار دنیا می کشند

چون تعلق رفت دیگر ذوق آزادی کجاست

قانعان ساحل بی دست پاییهای عجز

دام ماهی گر کشند از آب دربا می کشند

بس که وقف مشرب اهل قناعت سرخوشی ست