خواهد آخر بی نفس گشتن به عریانی کشید

دام ماهی گر کشند از آب دربا می کشند

بس که وقف مشرب اهل قناعت سرخوشی ست

گر همه خمیازه باشد جام صهبا می کشند

مدتی شد رشته از پیراهن ما می کشند

گوش مستان آشنای حرف و صوت غیر نیست

کوه گر نالد همان قلقل ز مینا می کشند