گوش مستان آشنای حرف و صوت غیر نیست

گر همه خمیازه باشد جام صهبا می کشند

خواهد آخر بی نفس گشتن به عریانی کشید

مدتی شد رشته از پیراهن ما می کشند

کوه گر نالد همان قلقل ز مینا می کشند

تشنه وصلم به آن حسرت که نقاشان صنع

گر کشند از پرده تصویرم زبانها می کشند