سرمه در تیغ نگاهت کار جوهر می کند

جوهر آیینه عرض حیرت احوال ماست

ناله را فکر میانت سخت لاغر می کند

آب می گردد تغافل خنجر ناز ترا

می چکد خون تمنا از رگ نظاره ام

بس که بی رو تو مژگان کار نشتر می کند

هیچکس یارب خجالت کیش بیدردی مباد