از بساط خاکدان دهر نتوان یافتن

کو جنون تا عقده هوش از سر ما واکند

وهم هستی را سپند آتش سودا کند

آن قدر گردی که تعمیر شکست ما کند

بعد از این آن به که خاموشی دهد داد سخن

گوهر معنی کسی تا کی زبان فرسا کند