آن قدر گردی که تعمیر شکست ما کند

کو جنون تا عقده هوش از سر ما واکند

وهم هستی را سپند آتش سودا کند

از بساط خاکدان دهر نتوان یافتن

بعد از این آن به که خاموشی دهد داد سخن

گوهر معنی کسی تا کی زبان فرسا کند

عجز ما را ترجمان غفلت ما کرده اند