می کشد بر دوش صد توفان شکست حادثات

زشتی یک رو هزار آیینه را رسوا کند

عمرها می بایدت با بی زبانی ساختن

تا همان خاموشی ات چون آینه گویا کند

تا کسی چون موج از این دریا سری بالا کند

هرزه گرد از صحبت صاحب نظرگیرد حیا

آب گردد دود چون در چشم مردم جاکند