هرزه گرد از صحبت صاحب نظرگیرد حیا

تا همان خاموشی ات چون آینه گویا کند

می کشد بر دوش صد توفان شکست حادثات

تا کسی چون موج از این دریا سری بالا کند

آب گردد دود چون در چشم مردم جاکند

آه گرمی صیقل صد آینه دل می شود

شعله ای چون شمع چندین داغ را بینا کند