ناله ای کو تا بنای شوق ما برپا کند

شانه را اقبال گیسویت ختن سرمایه کرد

وقت رندی خوش که با چاک جگر سودا کند

خاک مجنون را عصایی نیست غیر ازگردباد

سخت دور افتاده ایم از آب و رنگ اعتبار

زین گلستان هرکه بیرون جست سیر ما کند

بی خطایی نیست بیدل اضطراب اهل درد