وقت رندی خوش که با چاک جگر سودا کند

می دمد صبح از گریبان صفحه آیینه را

از تماشای خطت گر جوهری انشا کند

شانه را اقبال گیسویت ختن سرمایه کرد

خاک مجنون را عصایی نیست غیر ازگردباد

ناله ای کو تا بنای شوق ما برپا کند

سخت دور افتاده ایم از آب و رنگ اعتبار