کوه تا دشت از هجوم ناله دامان بشکند

هر کجا سعی جنون بر عزم جولان بشکند

دل به خون می غلتد از یاد تبسمهای یار

همچو آن زخمی که بر رویش نمکدان بشکند

می دمد از ابرویش چینی که عرض شوخیش