سنگ در آتش فکن تا آبش آسان بشکند

لقمه ای بر جوع مردمخوار غالب می شود

به که دانا گردن ظالم به احسان بشکند

بی مصیبت گریه بر طبع درشتت سود نیست

بر سر بی مغز بیدل تا به کی لرزد دلت

جوز پوچ آن به که هم در دست طفلان بشکند