زبان را مکن پر فشان طلب

صراحی خالی چه قلقل کند

قبا کن در بن باغ ،جیب طرب

که از لخت دل غنچه فرگل کند

مبادا چراغ حیا گل کند

مکش سر ز پستی که آواز آب

ترقی بقدر تنزل کند