ترقی بقدر تنزل کند

زبان را مکن پر فشان طلب

مبادا چراغ حیا گل کند

مکش سر ز پستی که آواز آب

چه سیل است یارب دم تیغ او

که چون بگذرد از سرم پل کند

من و یاد حسنی که در حسرتش